My Sicky Life With My Sicky Bear

เสาร์ 18 Nov 2006

เตรียมพร้อม

ปิดประตู สตาร์ทเครื่อง ผจญรถติด

จุดมุ่งหมาย House RCA

กับ Pecha Kucha Night Bangkok

กำหนดการ

หยิบมามอง ๆ

มองไปที่ซุ้มอาซาฮี...

.

.

"เบียร์หมด"

.

.

(เซ็งสิท่าน)

จากเจ้าตัวนี้ ที่ทำให้เราได้เห็นงานดี ๆ

ประเดิมงานด้วยคนนี้ คุณ Astrid Klein

เพราะคนนี้ถึงได้มีงานนี้ที่กรุงเทพฯ งานในแต่ละที่อลังการสุด ๆ

แต่เจ้าตัวบอกว่า ชอบพื้นที่เล็ก ๆ กันเอง ๆ แบบครั้งนี้มากกว่า

(ออฟฟิศที่ญี่ปุ่นของเค้าเจ๋งอย่าบอกใครเชียว)

Mr.David Elliot : Work & Play In Bangkok : the first 6 months

(คนนี้ถ่ายภาพคนไทยในเสื้อเหลือง พร้อมกับข้อสงสัยที่เหมือนกับเราเด๊ะๆ)

ที่แน่ ๆ ภาพที่เค้าสัมภาษณ์ Cold Cut .. ทำเรานิ่งไปนาน

น้ำตาเกือบนองหน้า

ทำไม.. เราไม่รู้ล่ะเนี่ย

(ก่อนหน้านี้ได้ดูงานของ Cold Cut เห็นแล้วแทบจะกราบไหว้กันเลยทีเดียว )

อึ้ง และ เศร้า

ทำให้เราต้องติดตามความเคลื่อนไหวของ British Council ให้มากขึ้นกว่านี้

คุณเศรษฐพงศ์ โพวาทอง

งานพี่เค้าเจ๋งจริง ๆ ยำเละนิทานเด็กได้อย่างสนุกแถมงานเนี๊ยบ

เรียกเสียงฮาได้ตลอด

คุณพงศ์ธร วชิรโภคา

expensive or cheap you can choose

เป็นอีกคนที่เรียกเสียงฮาได้.. แต่เค้าย้ำเสมอนะว่า "ผมไม่ใช่คนงก"

แต่เราเลือกได้จริง ๆ

(เลือกรูปนี้มาเพราะดูจะโดนใจคนมีรถทุกคน)

คุณธวัช พันธุ์เจริญลักษณ์

Happy Action Figures

คนนี้หลายคนรู้จักกันดีอยู่แล้ว เราเองก็เป็นแฟนฟิกเกอร์อารมณ์ดีของเค้าอยู่

"ขอบคุณนะครับที่ชอบ"

เราไม่แปลกใจกับรอยยิ้มที่ได้หรอก มันน่าดีใจที่มีคนชอบและชื่นชมผลงาน

นอกจากจะเก่งแล้ว อัธยาศัยดีสุด ๆ

"จะเล่นต่อไป"

"อย่าเลิกเล่นแล้วกันนะคะ"

กรี๊ดสลบไป 8 รอบ พอคนนี้ขึ้นมา

หนุ่มโรแมนติก คุณตรัย ภูมิรัตน

My Friend Called "Loneliness"

(ใครไปคนเดียววันนั้นคงยืนซึมน้ำตาแทบร่วงเลยทีเดียว)

ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่า เราไม่ใช่คนเดียวที่มีเพื่อนชื่อนี้เหมือนกัน

น่ารักสุดๆ

*จริง ๆ แล้วถ่ายเอาไว้ครบทุกคน แต่ขี้เกียจลงมาก ๆ ใครที่ชอบงานแบบนี้ ไม่ได้ไปนี่ถือว่าน่าเศร้าเหมือนกัน.. ไม่เสียดายที่ได้ไปจริง ๆ ...

คนไทยเราไม่น้อยหน้าชาติไหน ๆ เลยทีเดียว

อย่างงานของ คุณสุรชัย เอกภพโยธิน และ คุณจุฑาทิพย์ เตชะจำเริญ ได้รางวัลใหญ่และได้นำตัวอย่างงานที่ได้รางวัลนั้นมาให้ดูกัน เยี่ยมสุด ๆ

หรืองานของ คุณพีรพัฒน์ กิตติสุวรรณ กับโปรเจคที่ได้เข้าร่วมงาน soi music ที่โยโกฮาม่า อนิเมชั่น วาดสด ประกอบเพลง น่ารักมาก ๆ

งานของ ดร.เถกิง พัฒโนภาพ.. ไม่แปลกใจถ้ามีคนเห็นงานของเค้าแล้วร้องไห้ออกมา.. ขึ้นอยู่กับว่าคุณเห็นมันรึเปล่า?

น้องฝ้าย ปวลี จิระกรานนท์ กับซีดีเพื่อเกษตรกร ทำให้เราได้รู้ว่า ไก่ฟังโมสาร์ต พืชฟัง Dreamteather...(ต้นถั่วชอบฟังเพลงร๊อคอ่ะ เท่) เพลงมันมีผลต่ออะไรหลาย ๆ อย่างดี ทำให้นึกถึงเจ้า 10บาท ตะบองเพชรที่บ้านเราก็น่าจะชอบ Slipknot นะ สงสัยต้องทำการทดลองบ้าง เพิ่งรู้ว่าน้องเค้าก็เป็นเด็ก Exteenด้วย แวะเยี่ยมบลอคน้องเค้าด้วยนะ http://fy-ct.exteen.com

โอยและอีกเยอะมาก.. อยากให้คนที่ได้ไปมาคุยกันมากกว่า

ขี้เกียจพิมพ์ ขี้เกียจลงรูปแล้วล่ะ

ทิ้งไว้ด้วยภาพบอยแบนด์

ของคุณคมสัน นันทจิต กับ 20 unforgetable thai songs

(เสียดายที่เกิดปัญหาขัดข้องทางเทคนิค เราเลยไม่ได้ดูกันจนจบ)

ภาพของผู้ที่ได้รับเข้าร่วมงานทั้งหมด 20 คน (รวมพิธีกรอีก2คน)

ปีหน้าเจอกันใหม่

กุมภาพันธ์นะจ้ะ

.

.

อ่านรีวิว+ภาพสวย ครบทุกเม็ดได้ที่นี่

http://1812.exteen.com/20061120/pecha-kucha-bangkok-vol-1

(ครบเครื่องจริง ๆ เลยมาบอกต่อ ๆ ค่ะ)

งานเลิก.. ยืนดูหนังที่กำลังจะเข้าใหม่

.

.

และแล้ว วันเสาร์ของชั้นก็หมดไป

แถมวันอาทิตย์ที่แสนดี 19 Nov 2006

"The Village Album"

ไม่แปลกใจเลยที่หนังเรื่องนี้สร้างความประทับใจให้กับการเทศกาลหนังในหลาย ๆ ประเทศมาแล้ว รวมทั้งได้รางวัลภาพยนต์นานาชาติยอดเยี่ยมจากเซี่ยงไฮ้มาครอง

งานที่ทำด้วยหัวใจ ผลของงานนั้นมันแสดงออกมาได้ชัดเจน.. ใครที่ชอบถ่ายภาพจะต้องรู้สึกว่า ทุก ๆ รายละเอียดรอบ ๆ กายนั้นมันน่าจดจำ.. แต่คุณเคยสังเกตมันบ้างรึเปล่า?

หนังน่ารัก อบอุ่น ละเอียดทางด้านความคิดและอารมณ์..

ในบางแง่ก็สะท้อนในเรื่องของมนุษย์ที่แสนละโมบ.. ความทันสมัยทำให้คนเราลืมความสำคัญของบางสิ่งที่เราเกิดมาพร้อม ๆ กับมันไป... บางทีกว่าที่คนเราจะคิดได้มันก็สายไป กลายเป็นแค่ความทรงจำเท่านั้น

มานั่งนึก ๆ ดู การที่เราชอบถ่ายรูปนี่ก็เป็นเพราะใครไปไม่ได้นอกจากพ่อเราเอง.. ป่าปี๊เป็นแรงบันดาลใจให้อยากจับกล้อง อยากเรียนรู้เรื่องกล้องให้มากกว่านี้ .. แต่เรารู้ตัวรึเปล่า.. ก็เพิ่งมารู้ตัวไม่นานนี้เอง..

สมัยเด็ก ๆ ที่เห็นพ่อจัดฉาก วางแสง ถ่ายรูป เอารูปที่เข้าประกวดแล้วได้รางวัลมาให้ดู .. ใครจะรู้ว่าเรายกตำแหน่งฮีโร่ในดวงใจให้เค้าไปแล้ว ป่าปี๊เท่สุด ๆ

ภาพต่าง ๆ เหล่านั้นย้อนกลับมาให้เรารู้สึกถึงช่วงเวลาที่พ่อตั้งใจทำงาน(อดิเรก) และทำให้เข้าใจว่าความรู้สึกของการทุ่มเทในสิ่งที่ตัวเองรักในช่วงเวลานั้นมันเป็นยังไง..
(เหมือนกับเวลาที่เราทำอาหารแล้วได้มาแต่งแปลงร่างมันแล้วถ่ายรูปนั่นแหละ.. ซึ้งกับช่วงเวลานั้นมากเข้าไปอีกเท่าตัว)

(เมื่อวานกลับบ้านไปแอบไปรื้อหนังสือที่ป่ะปี๊เคยได้ลงรูปที่ส่งประกวดไว้ออกมายิ้มแก้มปริ.. ต้องแอบดูน่ะ หยิบมาดูโต้ง ๆ เดี๋ยวป่ะปี๊เขิน ไม่คุยด้วย)

จะควงป่าปี๊ไปดูหนังเรื่องนี้นะ..

ดูรายละเอียดหนังได้ ที่นี่

(**ก็รอบนี้ดูกับพ่อทูนหัวนี่นา.. ดีใจที่ได้ไปดูด้วยกันค่ะ)

"อบอุ่น"

ทุกนาทีที่อยู่ด้วยกันมันมีค่านะ

ว่าแต่ว่า.. นี่มันหน้าร้อนแล้วเหรอ?