My Sicky Life With My Sicky Bear

*แก้เหงา แกะแล้วปั๊ม

*อันนี้ทำก่อนเกิดเหตุรถเหิน

แกะแต่หน้าเอาไว้ ตรงตาเอาไว้วาดเอง

กะเอาไว้ปั๊มลง organizer ตัวเองบ่งบอกโหมด

(โปรดสังเกตว่าเป็นโต๊ะทำงาน)

คงเดากันออกว่าหลังรถเหินแล้วจะอยู่ในโหมดไหน

ทำเสร็จเมื่อคืน.. (หลังก็เดี้ยงนะน่ะ ยังจะซ่าส์)

ตอนนี้ไม่มีกล้องใช้กล้องมือถือ เลยต้องปรับแสง ออกมามัว ๆ

.

.

ลืมเรื่องรอบตัวได้ดีจริง ๆ

ช่วงเวลาที่ทำ เพราะมันต้องระวัง ถ้าพลาดเลือดอาจสาดได้

.

.

กว่าจะถึงศุกร์นี้จะทำได้อีกกี่อันนะเนี่ย

เมื่อไหร่จะวันศุกร์

จะได้มีทั้ง Money & Honey

* ซวยภาคพิเศษ (เหตุเกิดที่โรงพยาบาล)

นี่หรือที่ได้รับจากการจ่ายให้ประกันสังคมเดือนละ 750 บาท??

นี่คือคำถามที่มีหลังจากที่ได้ใช้สิทธิของตัวเอง

ตลอดปีที่ผ่านมานอนโรงพยาบาล ไม่ได้ใช้สิทธิ แล้วก็โดนป่ะปี๊บ่นว่า จ่ายมันทุกเดือนทุกเดือนเนี่ย ใช้ซะบ้างสิ จะมาจ่ายเงินทำไมอยู่ได้ (ทำอย่างกับบ้านรวยน่ะ ว่าอย่างนั้น เข้าโรงพยาบาลทีกินแกลบแทนข้าวต้ม)

เมื่อวานเลิกงาน ด้วยอาการปวดหลังจากอุบัติเหตุรถเหิน เลยรีบบึ่งไปโรงพยาบาลใกล้ๆ ที่ทำงาน ตามที่ในบัตรระบุไว้

โรงพยาบาลอยู่ในหลืบ...

บรรยากาศแรกที่รู้สึก เหมือนกับว่านี่เป็นโรงพยาบาลร้าง เนื่องจากผู้คนมันหายไปไหนหมดคะเนี่ย???

ในหัวดันนึกถึงฉากเกมโปรด Bio Hazard ขึ้นมาซะอย่างนั้น... ประมาณว่า พอหันหลังไปเราก็จะเห็นฝูงซอมบี้ ฮือฮา ฮือฮา จะมากินสมองเราสินะ (อ๊าว โยงไปถึง Return of the Living Dead ซะงั้น)

กำลังเพลิดเพลินกับจินตนาการอยู่..

ในที่สุดสาวในชุดที่ผู้ชายหลายคนฝันใฝ่อยากให้แฟนตัวเองลองใส่ก็โผล่มา.. "คุณนางพยาบาล"

"มาทำไมคะ?"

เอาผ้ามาส่งซักค่ะ
อีบร้า... มาโรงพยาบาลนะว๊อย... เริ่มไม่แน่ใจตัวเองว่าเข้ามาถูกที่รึเปล่า.. อยากตอบแบบนั้นมากเลย แต่ก็ได้แค่คิด..

"มาตรวจหลังค่ะ"

"เป็นอะไรมาคะ?"

"รถชนเมื่อวันเสาร์ค่ะ"

"ขอบัตรค่ะ"...

จัดแจงกรอกรายละเอียด.. แล้วก็ไปนั่งรอตามคำบอกของนางพยาบาล...

รอบข้างก็ไม่มีใคร.. ไม่มีแม้แต่คนไข้มานั่งรอคิว...

มีแต่เรานั่งรอ.. รอ .. รอ... รอ..

รออะไร???

คิ้วเริ่มขมวด... จากขมวดกลายเป็นผูก...

พนักงานเสื้อสีฟ้า วิ่งมา แป้งที่คอขาวโพลน.. ผมเปียก... อืม เพิ่มอาบน้ำเสร็จชัวร์ ๆ

ขานชื่อเราลั่น ราวกับมีคนไข้อยู่อีกประมาณร้อยกว่าคนตรงนั้น...

แต่มันมีแต่ชั้นคนเดียว

.

.

ชั่งน้ำหนัก ความดัน และพบแพทย์

.

.

แพทย์สาวถามไถ่ถึงที่มาของอาการ ร่างเล็ก ๆ ขยับตัวเข้ามา

"หันหลังค่ะ.."

ผ่ามือเพชรฆาตของเธอเทแรงกดเต็มที่เอาตรง ลั๊คกี้พอยท์ พอดี...

"ตรงนี้รึเปล่าคะ"

...

..

.

น้ำตาเล็ดไปแล้ว.. ทำได้แค่พยักหน้า

"โอเค เดี๋ยวไปเอ๊กซ์เรย์ก่อนนะ แต่หมอว่ากล้ามเนื้ออักเสบ"

.

.

เดินหลังเดี้ยงเข้าห้องเอ๊กซ์เรย์

.

.

พนักงานห้องเอ๊กซ์เรย์ เดินถุยเม็ดส้มอยู่ ในมือยังมีส้มอีกครึ่งลูก

"ออ เอี๋ยวนะอ๊ะ"

นอกจากจะปวดหลัง เซ็งกับที่ต้องรอให้พนักงานอาบน้ำเสร็จ นี่กูต้องรอเมิงกินส้มเสร็จอีกคนใช่ไม๊????

เจ๊กลืนส้มกลีบสุดท้ายลงคอแล้วเอื้อนเอ่ย "เชิญเปลี่ยนเสื้อด้านในค่ะ"

พอเดินเข้าไปข้างใน กลิ่นเหม็นเริ่มส่งมายังจมูกรุนแรงขึ้น...

เห็นต้นตอของกลิ่นแล้ว ห้องที่ติดกับห้องน้ำมีชายกำลังจ้วงข้าวอยู่

กลิ่นนั้นคือ "น้ำพริกกะปิ" กะปิแบบซุปเปอร์กะปิด้วยนะน่ะ

น้ำตาจะไหล ไม่ใช่เพราะเจ็บอย่างเดียวแล้วล่ะ

เปลี่ยนเสื้อไป พะอืดพะอมไป..

กลิ่นห้องเอ๊กซ์เรย์ คลุ้งด้วยกลิ่นกะปินี่ มันไม่น่าภิรมย์เท่าไหร่หรอกนะ

รีบ ๆ ถ่ายฟิล์มไป รีบ ๆ ออกจากห้องมฤตยูนี่โดยด่วน

.

.

ฟิลม์เสร็จแล้ว ผู้หญิงคนนั้นกลับไปนั่งแกะส้ม ให้ชายคนที่จ้วงน้ำพริกกะปิมาส่งฟิล์มที่เค้าท์เตอร์หน้าห้องตรวจ...

.

.

อีกแล้ว ไม่มีใครอยู่

มีพยาบาลเดินผ่าน วนไปวนมา แต่ไม่มีทีท่าว่าจะแยแสฟิล์มเอ๊กซ์เรย์นั่นซักนิด

เวลาผ่านไป

.

.

กับเส้นความอดทนที่ขาดผึง! คว้าฟิล์มเอ๊กซ์เรย์ "หมับ"

"ขอโทษนะคะ จะมีใครดูฟิล์มนี้รึเปล่าคะ หรือว่าจะให้เอาฟิล์มกลับไปดูเองที่บ้าน"

นางพยาบาลที่เดินผ่านฟิล์มไปหลาย ๆ รอบนั่นแหละ ปรี่เข้ามาทันที

"ค่ะ ๆ รอเดี๋ยวนะคะ"

"รออะไรอีกคะ ? นี่ถ่ายเสร็จมาตั้งนานแล้ว ไม่มีใครสนใจเลยเนี่ย คนไข้ก็ไม่เห็นมี"

"รอหมอแป๊บนึงนะคะ คุณหมอออกไปข้างนอก"

.

.

-*-

นั่งท่องพุธโธ สะกดลมหายใจเข้าออกกันเลยทีเดียว

นี่โดนไป 3 ดอกเลยนะเนี่ย

รอยัยเจ๊คนแรกอาบน้ำ

รอยัยซิ้มห้องเอ๊กซ์เรย์กินส้ม (ปนกลิ่นน้ำพริกกะปิ)

รอยัยแพทย์หญิงฝ่ามือพิฆาต ไปไหนอ่ะ ต้องจุดธูปไม๊เนี่ย...

.

.

ช่วงเวลาที่มีคนเรียกชื่อเนี่ย "สวรรค์จริง ๆ " รีบ ๆ ดูฟิล์มรีบ ๆ บอกมาซะทีว่าเป็นอะไร จะได้ออกไปข้างนอกแล้วจุดไฟเผาอีโรงพยาบาลเฮี้ยนนี่ซะที

.

.

"กระดูกไม่คดนะคะ ปกติดี"

"เดี๋ยวรับยาแก้อักเสบ ยาคลายกล้ามเนื้อ และยานวดนะคะ อาทิตย์นึงน่าจะหาย"

แพทย์สาวยิ้มละไม

พร้อมพริกสีแดงติดฟันชิ้นเบ้อเริ่ม...

.

.

เช้าวันนี้ โทรศัพท์แจ้งฝ่ายบริการลูกค้า.. ไม่มีคนรับค่ะ พวกผู้หญิงคงจะเล่นโดดหนังยาง ผู้ชายคงจะเล่นเป่าสติกเกอร์แน่เลย...

ขอย้ายโรงพยาบาลทันที ไม่รีรอ...

.

.

ซวยซ้ำซวยซ้อนจริง ๆ

อ๊ะ ๆ มองโลกในแง่ดี... "กระดูกสันหลังของชาติดิชั้น ยังไม่คดค่ะ"

.

.

อยากให้ความซวยอวสานเสียที

ปล.ขอขอบคุณทุกท่านที่แสดงความเป็นห่วงผ่านบลอคค่ะ สบายดีค่ะ แค่กล้ามเนื้ออักเสบ รถคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเสร็จ เศร้าจริงๆ