:::Hug:::
posted on 18 Jun 2008 00:34 by sicky in -sicky-life-"ชีวิต"
.
.
ทุกวันนี้.. ตื่น
ทำงาน
กลับบ้าน
อาบน้ำ
นอน
ตื่น
ทำงาน
กลับบ้าน
อาบน้ำ
นอน
เป็นลูปอยู่อย่างนี้
.
.
"เหงา"
พี่ที่ร่วมงานด้วย
นั่งตรงกันข้าม
โทรศัพท์คุยกับแฟน
มีคำว่า "คิดถึง"
ทุกครั้งที่เค้าคุยกัน
(มากกว่าอาหารสามมื้อ)
บอกตรง ๆ ว่า "เหงา"
แต่ยินดีไปกับเค้าที่เค้ามีคนเคียงข้างไปกับเค้า
.
.
"นอน"
นอนไม่หลับ
หลับไม่ลง
กังวล
กลัว
เหงา
เศร้า
และ "ยา" หมด
บัตรประกันสังคมที่ใหม่ก็ยังไม่ได้
พี่ที่ทำงานด้วย คนที่มีคนเคียงข้าง
สั่งยาให้ เนื่องจากเรามีอาการเดียวกัน
เรื่องร้าย ๆ ที่ผ่านมาของเค้า กับเรื่องดี ๆ ที่เค้าเป็นอยู่
มันกลับไม่ได้ช่วยให้อาการนอนไม่หลับของเค้าดีขึ้นแม้แต่นิดเดียว
แต่ชั้นเข้าใจ.. และเค้าก็เข้าใจชั้นเช่นกัน
อาการหลุดของชั้นเค้ารับรู้
ถึงแม้นี่มันจะเป็นเพียงแค่อาทิตย์กว่า ๆ ที่เค้าเพิ่งมาเริ่มงาน
แต่ชั้นมีหน้าที่ในการรับผิดชอบความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับตัวสินค้าทั้งหมดให้เค้า
ซึ่งมันเร็วมากกับการเริ่มงานของชั้นเพียงแค่ช่วงเดือนกว่า ๆ
งานหนัก
งานน่าหงุดหงิด
อาจจะโดนไล่ออกหากทุกอย่างเข้าระบบ
เค้าก็แค่เขี่ยเรา แล้วไปจ้างคนที่เงินเดือนน้อย ๆ กว่านี้มาเริ่มงานได้
เพราะระบบที่มันไม่เคยมี ชั้นได้ทำไว้เรียบร้อยแล้ว
ความกังวลนี้มันเข้ามาหลอนมากขึ้นเรื่อย ๆ
และชั้นก็ "นอนไม่หลับ"
.
.
อยู่กับตัวเอง
ทำแต่งาน และอยู่กับตัวเอง
คนที่ถามว่าชั้นทานอะไรบ้างรึยัง
"ซื้ออะไรให้กินเอาไหม?"
คุณรู้ไหมว่าใคร?
.
.
เธอคือ "แม่บ้าน" ของโชว์รูม
.
.
ชั้นขอเธอกอด
ซึ่งเธอก็ยินดีและตอบรับ
หนึ่งวันของชั้น เริ่มต้นที่การขอแม่บ้านกอด
เพื่อจะเริ่มวันทำงานอันแสนวุ่นวาย
ขอแค่ความอบอุ่นซักนิดนึง
ขอแค่คนที่รับความรู้สึกชั้นได้
เค้าอาจจะคิดว่าชั้นบ้าก็ได้
ใครจะรู้?
.
.
เพราะชั้น
"กอดตัวเองไม่ได้"
.
.
เมื่อไหร่จะเลิกเป็นแบบนี้เสียที
คนที่มองโลกในแง่ดีคงไม่เข้าใจ
ว่าความรู้สึกแบบนี้มันไม่ใช่แค่ "มุมมองเปลี่ยน ความรู้สึกเปลี่ยน"
มันไม่ง่าย
ถ้ามันง่าย อาชีพอย่าง "จิตแพทย์" ก็คงไม่มี
คนที่ "ป่วยทางจิต" ก็คงไม่มี
ทุกคนมองโลกในดี ทุกอย่างสดใส
ในโลกนี้มีสองด้าน
หากคุณอยู่ด้านสว่าง ด้านของชั้นมันก็แค่เป็นด้านมืดเท่านั้นเอง
.
.
หงุดหงิดใช่ไหมล่ะกับคนที่มันมองโลกในแง่ดีไม่เป็นแบบนี้
.
.
ทุกวันนี้ชั้นเพิ่งเข้าใจว่าคำทักทายอย่าง "How are you?"
มันเป็นแค่คำพูดเริ่มต้นของคนที่อยากจะบอกแค่ข่าวร้ายกับเรา
แต่พอเราจะตอบคำทักทายเชิงคำถามแบบนั้น
กลับ "ไม่มีสัญญาณตอบรับ"
ถ้าจะเป็นอย่างนั้น ไม่ต้องถามไม่ต้องทักกันอีกเลยจะดีกว่า
ขอบคุณที่ทำให้รู้จักกับคำว่า "How are you?" มากขึ้น
.
.
พรุ่งนี้เช้า
ชั้นก็คงจะเดินเข้าไปกอด "แม่บ้าน" ก่อนเริ่มงานเหมือนเดิม
แต่.. หลังจากนี้ไป ชั้นอาจจะไม่รู้สึก ไม่ต้องการความอบอุ่น อีกต่อไป
บางอย่างที่มันไม่มีชีวิต ได้ตายไปพร้อมกับสิ่งมีชีวิตบนโลกแล้ว
.
.
ขอยกยอด "ความเป็นห่วง" ของใครอีกหลาย ๆ คน
ให้กับสิ่งแวดล้อมโลกที่นับวันมันกำลังจะแย่
นกเพนกวินจักรพรรดิ หมีขาว ฯลฯ
ส่วนคนไม่รักตัวเองมองโลกในแง่ร้ายแบบชั้น ปล่อยมันไว้แบบนี้แหละ
ห่วงตัวเองมันยังห่วงไม่เป็น
ไม่ต้องนับประสาอะไรกับรักตัวเองหรอก รักตัวเองเป็นยังไงเหรอ?
เพราะชั้นมันรักไม่เป็น
แต่ HUG เป็น (มั๊ง)
เนอะ